Krótka historia bardzo, bardzo prostego człowieka

    W bardzo bardzo niedalekim mieście

    mieszkał bardzo bardzo prosty człowiek

    z bardzo bardzo patykowatymi ramionami

    i bardzo bardzo krzywym nosem

    Codziennie patrzył przez okno -

    nie wychodził, bo bardzo bardzo bał się anteny

    która rachitycznymi ramionkami mogłaby go złapać

    za bardzo bardzo niedoprany kołnierzyk

    bardzo bardzo kraciastej koszuli -

    patrzył na kolorowy sznurek prania sąsiada

    na promienistą linię wędki, którą słońce zarzuca

    tuż przed tym jak tonie między brudnymi zębami bloków

    i bardzo bardzo prosty człowiek z żalem zastanawiał się

    jak bardzo bardzo kiepskim wędkarzem jest słońce

    jeśli każdego wieczoru pozwala

    by tłusty okoń zaciągnął je poniżej linii morza

Srebro

   Srebro srebrzy się na dłoni

   Dziewiczej

   wczesnej

   jak posrebrzane liście

   Jak dziewczęca obrączka

   Jak paciorki okruchów

   Księżycowych nocy

   Srebrnym deszczem srebrzyście dzwoni

   Posrebrzane ścielą się szeroko pejzaże  

   Jak lśniący kruszec

   połyskliwego  szronu

   Jak poprzetykane srebrem włosy

   Jak mowa dźwięcznie wybrzmiała

   Jak srebrzystoszara sroka

   W srebrny tren owiana

   W srebrnych sztabkach

   rodowych srebrach

   oddając Tobie srebrne wieki

   odczuwam wrażenie ciepła

   jej miękkość gładkość i zdolność

   ciemnienia

   jej moc cudownie aseptycznej cieczy

   jej srebrne starożytne wody 

   Piję łyżką srebrną

   sczerniałą utlenioną pośniedziałą

   Zastawiając ją

   posrebrzanym lichwiarzom

Nie chcę się bać!

  Nie chcę się bać!

  gdy cierpnie na mnie skóra

  Nie chcę się bać!

  gdy ze strachu drżę jak napięta struna

  Nie chcę się bać!

  zamykając oczy z przerażenia

  Nie chcę się bać!

  otwierając nieme od krzyku usta

  Chcę otwierać zatrzaśnięte drzwi

  Klucz kłaść dla zbłąkanego wędrowca

  Bez strachu spytać przechodnia o drogę

  Chcę  w blasku księżyca pójść pod wiatr

  Nie chcę spluwać przez ramię odżegnując się od nieszczęść

  Nie chcę nosić amuletów  talizmanów

  Nie chcę złym duchom na progu domu zostawiać podarki                                                  

  Nie chcę się bać!   

Nagrobek wróbla

   Leżał pod drzewem

   okryty szarym płaszczem cienia

   Tylko szmaragdowe pasma traw znały jego historię

   Nisko pochylone

   szeptały między sobą żałobne słowa modlitw

   A wiatr spokojnie tańczył nad jego głową

   Że nie był płomiennym feniksem o złotych piórach

   Że nie miał talentu słowika

   Ani dostojnej postawy pawia

   Nikt nie żałował

   Został po nim mały nagrobek

   Przysypany ziemią i kamieniami

   Dwa zwiędłe kwiatki nieszczęśliwie skulone

   I jeszcze krótkie wspomnienie blasku słońca

   skrzydeł wznoszących się do nieba

   Można było jeszcze poczuć wiatr

   dotknąć złudzenia skrawkiem świadomości

   Ale zarówno słońce jak i skrzydła fałszywie kłamały

   Wolność gdzieś zginęła

   W napływie czarnego końca

   I nikt nie zapamięta nazw upadłych ptaków

   A czarne wrony szybujące nad drzewami nie będą wiedzieć

   Że gdzieś tu samotny wróbel po raz ostatni wzniósł się do lotu

Brzoza

   Srebrzystobiała brzoza

   pochylona łagodnie nad taflą strumienia

   jak oblubienica strojna w biel muślinu

   spogląda od lat w toń upamiętniającą odbicie jej kształtu

   listeczki drobne zielone

   jak rozrzucone broszki motyle

   zdobią jej dziewiczą suknię

        

   Spokojna zadumana

   pogodzona z losem

   trwa od wieków

   niewolniczo związana z miejscem życia

   niby dusza z ciałem złączona....

Moje miasto beze mnie

  Zduszone w sinych oparach smogu

  wciśnięte w zwój kabli

  zawieszonych nad rdzawymi głowami kościołów

  zlepione z ulicznych śmieci odpadków i zużytych szmat

  pędzących po bruku jak w ucieczce przed wilkiem

  który prowadzi zagubione owce na nieistniejące pastwisko

  Stało w obłudnym spokoju jakby zawieszone w nieistniejącym wymiarze

  Gdzie przechodzień wypluwał swój smutek na spękany chodnik

  a dziecko ciągnęło rękę matki w stronę torów kolejowych

  I jeszcze ja stałam gdzieś z boku

  uwięziona między ściną a kraterem krawężnika

  okiem biernego obserwatora pochłaniająca szarość

  zaślepiona blaskiem bilbordów odbijających się w spękanych szybach

  i nasłuchująca wzniosłych krzyków ptaków

  którym dawno temu ktoś odciął skrzydła

  Stawiam pierwszy krok w stronę wyimaginowanej przepaści

  i nawet zapadając się w fałszywej pustce

  po raz pierwszy będę podziwiać

  Moje miasto beze mnie

  Odwiecznie tonące w szklistych barwach niekończącej się ekstazy

Już odchodzisz

   Jeszcze stoi kubek z gorącą herbatą

   rozgrzewając imbirem z malinami

   Jeszcze rozłożona książka przykuwa me oczy

   Jeszcze twój włos zaplątany w grzebieniu

   o połamanych  zębach

   Jeszcze czuję tytoniowy dym na firankach

   Jeszcze pachnie tobą szpitalna piżama

   Jeszcze plik rachunków spiętych  gumką leży w szufladzie

   Jeszcze wlepia we mnie oczy twój czworonożny przyjaciel

   Nie potrafi znaleźć ciebie

   Z każdym dzwonkiem jeszcze patrzy ufnie w obcą przestrzeń

   Spogląda mi w oczy

   wskakuje na kolana

   Jeszcze wierzy w twój powrót

   Jeszcze... ma nadzieję